دل نـــــــــــــوشته

دوش وقت سپندرمزگان  بود مرا
                                          زندگی تلخ تر از تلخی ها
ایـــــــن دل عجـب کـــــــوفت مرا
                                          گو یا نبود جز پر از خالی ها
کرد مرا فسرده ز دنیای خویش
                                          گفت چرا دورم ز یار خویش
گفتم ای دل نیست تو را دلداری بیش
                                          ورنه نبود تو را این احساس سیریش!
کنی مرا چنان و چنین اذیــــــت
                                          چه کنم که ندارم به کسی مروّت
ای دل دانم یاری خواهی؛ شنیدم صدایت
                                          مشکل آنجاست نیست مجال کسی شود یارَت.
«پسر تنها»
/ 0 نظر / 16 بازدید